اگرچه اوایل دهه ۱۹۷۰ پایان دوران ماسلکارهای غولپیکر با اسب بخارهای نجومی بود اما عاشقان سرعت و عملکرد فنی هنوز هم گزینههای جذابی در پیش رو داشتند. خودروسازان آمریکایی برای مقابله با نرخ سنگین حق بیمه خودروهای قدرتمند و همچنین قوانین سختگیرانه آلایندگی، ناچار شدند از مدلهای میان سایز پرقدرت فاصله بگیرند؛ در عوض، آنها شروع به عرضه خودروهای جمعوجور با تمرکز بر عملکرد فنی کردند که همچنان میتوانستند راننده را به وجد بیاورند. این تغییر رویه منجر به خلق ماسلکارهای کوچکی شد که بیاندازه هیجانانگیز و سرگرمکننده بودند اما هرگز آنطور که بایدوشاید مورداحترام قرار نگرفتند و زیر سایه برادران بزرگتر خود ماندند. در ادامه نگاهی به پنج نمونه از این جواهرات نادیده گرفته شده میاندازیم و بررسی میکنیم که چرا بسیار بهتر از چیزی بودند که بیشتر خودرو دوستان تصور میکردند.
کپی لینک
دوج دیمن ۳۴۰ مدل ۱۹۷۱
